ร้องไห้จนหมดแรง สู่การเริ่มต้นใหม่ อัศจรรย์แห่งการเยียวยา

จุดเริ่มต้นของความมืดมิดในใจฉันเกิดขึ้นในช่วงวิกฤตโควิด-19 ทุกอย่างถูกล็อกดาวน์ ความเครียดจากการทำงานที่สะสม ประกอบกับการสูญเสียคุณย่าอันเป็นที่รัก ทำให้ฉันค่อยๆ ปิดสวิตช์ตัวเองจากโลกภายนอก ฉันเริ่มเงียบลง และพบว่าไม่ว่าจะพยายามทำอะไร ความสุขก็ค่อยๆ หายไปจากชีวิตเรื่อยๆ

เมื่อความเศร้าเกาะกินหัวใจนานขึ้น มันกลายเป็นความทรมานที่อธิบายให้ใครฟังไม่ได้ ฉันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองทุกวันว่า "นี่เรากำลังป่วยอยู่หรือเปล่า?" ฉันเฝ้าถามหาคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ ทำไมชีวิตมันถึงยากดายขนาดนี้ ความรู้สึกโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามา ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจ แม้กระทั่งคนในครอบครัว การตอบสนองต่อความเครียดของฉันติดลบจนถึงขั้นมองไม่ออกเลยว่า ฉันจะกลับมามีชีวิตที่มีความสุขอีกครั้งได้อย่างไร

ก่อนหน้าที่ฉันจะรู้ตัวว่าป่วยและเข้าสู่กระบวนการรักษา คุณแม่ของเพื่อนสนิทเคยเล่าเรื่องราวของพระเจ้าให้ฟัง แต่ด้วยความเชื่อเดิมที่ฝังรากลึก ฉันจึงยังไม่เปิดใจ ในช่วงที่ฉันเริ่มรักษาโรคซึมเศร้ามาได้ประมาณ 6 เดือน อาการของฉันทรงตัว สลับกับทรุดลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่กำลังนั่งทานข้าวเย็นที่บ้าน จู่ๆ ฉันก็ปวดหัวอย่างรุนแรง เมื่อหลับตาลง ฉันเห็นแสงสว่างจ้า และมีเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมาในใจว่า “ปิ่น... ถึงเวลาแล้วนะ ที่เจ้าจะต้องรู้จักกับเรา” ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือเสียงของพระเจ้า น้ำตาของฉันไหลออกมาไม่หยุด ประตูหัวใจที่เคยปิดตายถูกเปิดออก ฉันเชื่ออย่างหมดใจว่าพระองค์มีอยู่จริง และพระองค์กำลังยื่นมือมาเพื่อช่วยฉัน

หลังจากวันนั้น ฉันตัดสินใจไปโบสถ์และรับเชื่อทันที ฉันเริ่มอ่านพระคัมภีร์และอธิษฐานขอการรักษา แต่นั่นไม่ใช่จุดจบของปัญหา อาการของฉันยังคงขึ้นๆ ลงๆ ฉันต้องเปลี่ยนยาหลายครั้งจนคุณหมอคนแรกขอถอนตัว เมื่อเปลี่ยนหมอใหม่ ฉันต้องกลับไปใช้ยากลุ่มเดิมในโดสที่แรงขึ้น ผลข้างเคียงจากยาทำให้ฉันใช้ชีวิตแทบไม่ได้ ฉันหาวทุกๆ 5-10 นาทีจากฤทธิ์กดประสาท โลกทั้งใบมืดมนลงอีกครั้ง

คืนนั้นฉันโทรหาคุณแม่ ร้องไห้อย่างหนักเพราะรู้สึกว่าหนทางรักษามันตีบตัน แม่บอกกับฉันสั้นๆ ว่า "อธิษฐานนะลูก แม่ว่าพระเจ้าอยากเป็นคนรักษาลูกเอง" คำพูดนั้นปลดล็อกใจฉัน ฉันคุกเข่าอธิษฐานสารภาพกับพระองค์ว่า ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ฉันพึ่งพาแต่ตัวเองและยารักษาโรค โดยไม่ได้วางใจในพระองค์อย่างแท้จริง ฉันยอมจำนนและอธิษฐานอย่างหมดหัวใจในวันที่รู้สึกเหนื่อยล้าจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันเกิดอาการท้องเสียอย่างรุนแรงถึง 70 รอบในเวลา 4 วันจนต้องเข้าโรงพยาบาล หมอไม่สามารถหาสาเหตุที่แท้จริงได้ แต่สำหรับฉัน ฉันเชื่อว่านี่คือการชำระล้างยาที่สะสมในร่างกายออกไปจนหมด เป็นจุดเริ่มต้นการรักษาในแบบของพระเจ้า หลังจากออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ไม่ได้กลับไปกินยาซึมเศร้าอีกเลย

พระเจ้าไม่ได้แค่รักษาฉันทางร่างกาย แต่พระองค์ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณของฉัน ความรักและคำสอนของพระองค์เข้ามาเล้าโลมหัวใจที่แตกสลาย จากคนที่เคยมองหาความตายในวันนั้น พระเจ้าได้ประทานชีวิตใหม่ พร้อมกับครอบครัวฝ่ายจิตวิญญาณ ทั้งเพื่อนและพี่น้องในโบสถ์ที่คอยรับฟังและหนุนใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันตามหามาตลอดชีวิต

หากคุณกำลังเผชิญกับปัญหาที่มืดมนที่สุด ไม่ว่าคุณจะเคยรู้จักพระเจ้าหรือไม่ ฉันอยากบอกคุณว่า พระองค์ทรงเฝ้ามองคุณอยู่เสมอ ขอแค่เราถ่อมใจและพึ่งพาพระองค์ด้วยหัวใจ ขอให้สายตาของคุณจับจ้องไปที่ความหวัง มากกว่าปัญหาที่อยู่ตรงหน้า การช่วยเหลือของพระองค์กำลังเดินทางมา ขออย่าเพิ่งหมดหวังในตัวเองเลยนะคะ

"ไม่มีการทดลองใดๆ เกิดขึ้นกับท่านทั้งหลาย นอกเหนือการทดลองซึ่งเคยเกิดกับมนุษย์ พระเจ้าทรงซื่อสัตย์ พระองค์จะไม่ทรงให้พวกท่านต้องถูกทดลองเกินกว่าที่ท่านจะทนได้ และเมื่อถูกทดลอง พระองค์จะทรงให้มีทางออกด้วย เพื่อพวกท่านจะมีกำลังทนได้" (1 โครินธ์ 10:13)