คำพยานชีวิตโดย คุณชญภา หาญเจริญ (ปิ่น)

คุณเคยเป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเองสุดๆ ไหมครับ? คิดว่าทุกอย่างบนโลกต้องอธิบายได้ด้วยเหตุผล ต้องควบคุมได้ และถ้าเราพยายามมากพอ เราจะผ่านทุกปัญหาไปได้... แต่ถ้าวันหนึ่ง "ความพยายาม" นั้นมันใช้ไม่ได้ผลกับหัวใจที่กำลังป่วยของเราล่ะ?

นี่คือเรื่องราวของคุณปิ่น อดีตสาวเซลล์สุดแอกทีฟ ที่ชีวิตพลิกผันจนตกลงไปในหลุมดำของโรคซึมเศร้า และการเดินทางเพื่อตามหารอยยิ้มที่หายไปของเธอ...

ก่อนหน้านี้ คุณปิ่นคือตัวแทนของสาว Extrovert ยุคใหม่ เธอร่าเริง รักการเข้าสังคม ชอบทำกิจกรรมหนักๆ อย่างการต่อยมวยและปีนผา เธอใช้ชีวิตด้วยตรรกะ เหตุผล และความเชื่อมั่นในตัวเองสูงปรี๊ด

แต่แล้วพายุลูกแรกก็พัดเข้ามาในช่วงล็อกดาวน์ (COVID-19) จากคนที่เคยได้ปลดปล่อยพลังงานข้างนอก กลับต้องมาอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน (Work From Home) เผชิญกับความเครียดจากงานเซลล์ที่กดดัน และช่องว่างความเข้าใจกับคนในครอบครัว

คุณปิ่นเริ่มไม่รู้ตัวว่าความเครียดกำลังกัดกินเธอช้าๆ จากสาวที่เคยยิ้มเก่ง กลับกลายเป็นคนเก็บตัว ร้องไห้ง่าย และรู้สึกว่า "ไม่มีใครบนโลกนี้เข้าใจฉันเลย" ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อคุณย่าของเธอเสียชีวิต ความรู้สึกผิดที่ยังไม่ทันได้ประสบความสำเร็จให้ย่าเห็น ถาโถมเข้ามาจนเธอเริ่มตั้งคำถามที่น่ากลัวที่สุดว่า... "เราเกิดมาทำไม? ชีวิตเราจะไปทางไหนต่อ?"

เมื่อความสุขเดิมๆ ไม่ทำงานอีกต่อไป เธอตัดสินใจเข้าพบจิตแพทย์ และได้รับคำวินิจฉัยว่าเป็น "โรคซึมเศร้า" เธอต้องลาออกจากงาน และเริ่มเข้าสู่วงจรการกินยาเพื่อรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้...

การรักษาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ คุณปิ่นต่อสู้และกินยามานานถึงปีครึ่ง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เธอดีขึ้นเลย กราฟอารมณ์ของเธอมีแต่ทรงกับทรุด จนคุณหมอท่านแรกยอมแพ้และส่งตัวเธอไปหาคุณหมอเฉพาะทางที่เก่งกว่า

แต่ยาตัวใหม่ที่ได้มา กลับกดประสาทอย่างหนักจนเธอใช้ชีวิตไม่ได้ แค่จะลืมตายังลำบาก หาวตลอดเวลา และปวดหัวอย่างรุนแรง ในจุดที่หมดหวังที่สุดนี้เอง คุณปิ่นที่เคยปิดใจเรื่องศาสนาและเชื่อแต่เรื่องของเหตุผล ได้ยินเสียงเรียกเล็กๆ ในใจที่ทำให้เธอเปิดใจรับเชื่อใน "พระเจ้า" ผ่านการแนะนำของเพื่อนสนิท

และในวันที่ยาทำร้ายเธอจนทนไม่ไหว คุณปิ่นตัดสินใจคุกเข่าร้องไห้ และอธิษฐานด้วยหัวใจที่แตกสลายทั้งหมดว่า... "พระเจ้า... ลูกไม่เหลือใครแล้ว ลูกรักษาด้วยยามาตลอดแต่มันไม่หาย ให้พระเจ้าเป็นคนรักษาลูกได้ไหม ลูกอยากกลับไปเป็นคนเดิมที่สดใส ลูกไม่อยากเป็นแบบนี้แล้ว ช่วยลูกด้วย..."

และสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากคำอธิษฐานนั้น... คือสิ่งที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ วันต่อมา คุณปิ่นกินแค่กาแฟอเมริกาโน่ 1 แก้ว กับข้าวกะเพรา 1 จาน แต่เธอกลับมีอาการท้องเสียอย่างรุนแรงจนต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาล เธอเข้าห้องน้ำถึง 70 ครั้งใน 4 วัน! หมอพยายามตรวจเลือด ทำ MRI ตรวจหาเชื้อโรคทุกอย่าง แต่ผลกลับออกมาว่า "ร่างกายปกติ ไม่มีเชื้อโรคใดๆ เลย"

ในคืนสุดท้ายที่โรงพยาบาล ท่ามกลางความสับสน มีเสียงกระซิบที่อบอุ่นดังขึ้นในใจเธอว่า... "พระเจ้ารักษาเรานะ" วินาทีนั้นเธอเข้าใจทันทีว่า การท้องเสีย 70 รอบ ไม่ใช่อาการอาหารเป็นพิษ แต่มันคือการ "ดีท็อกซ์ (ล้าง)" เอายาซึมเศร้าและสารเคมีที่สะสมมากว่าปีครึ่ง ออกจากร่างกายของเธอจนหมดเกลี้ยง!

เมื่อออกจากโรงพยาบาล คุณปิ่นตัดสินใจหยุดยาซึมเศร้าทั้งหมดด้วยความเชื่อมั่น แม้จะมีคืนหนึ่งที่ความกลัวกำเริบจนเธอเผลอกลับไปกินยา และมันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนนอนไม่ได้ทั้งคืน นั่นเป็นเหมือนการเตือนสติว่า "พระเจ้ารักษาแล้ว... ทำไมถึงยังไม่เชื่อใจอีก?"

หลังจากคืนที่เธอกลับใจและอธิษฐานขอโทษพระเจ้า... รอยยิ้มของเธอก็กลับมา คุณปิ่นออกไปใช้ชีวิตด้วยความสดใสจนเพื่อนๆ ทุกคนตกใจ "ปิ่นคนเดิม" ที่ร่าเริงและเต็มไปด้วยพลังงานกลับมาแล้ว โดยไม่ต้องพึ่งพายาอีกต่อไป

บทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจากเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่การหายจากโรคซึมเศร้า แต่คือการได้เรียนรู้ความหมายของคำว่า "ยอมจำนน (Surrender)" บางครั้งในชีวิต เราพยายามใช้กำลังของตัวเอง ใช้ความคิดของมนุษย์เพื่อแก้ปัญหาจนเหนื่อยล้าและหาทางออกไม่ได้ แต่ในวันที่เรายอมวางความเก่ง ยอมวางเหตุผลลง แล้วร้องขอให้ความรักของพระเจ้าเข้ามาทำงานแทน... ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นได้เสมอ

หากวันนี้คุณกำลังเหนื่อยกับการต่อสู้เพียงลำพัง รู้สึกดิ่งจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป... ขอให้เรื่องราวของคุณปิ่นเป็นความหวังให้คุณนะครับ คุณไม่ต้องพึ่งพาแค่ความเข้มแข็งของตัวเองอีกต่อไปแล้ว อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอ และปล่อยให้ใครสักคนที่รักคุณสุดหัวใจ... เข้ามาโอบกอดและเยียวยาคุณนะครับ