จากจุดที่อยากยอมแพ้
สู่การค้นพบ "ความรัก"
ที่เยียวยาทุกบาดแผลในใจ

ครอบครัวของฉันแยกทางกันตั้งแต่ฉันยังเด็ก การเติบโตมากับแม่และพ่อเลี้ยงที่แม่ต้องทำงานหนักในตอนกลางคืน ทำให้ฉันโหยหาความรัก ความอบอุ่น และการยอมรับอยู่เสมอ แม้จะพยายามทำตัวเป็น "เด็กดี" มากแค่ไหน แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธและไม่ได้รับความรักอย่างที่ต้องการเลย

เมื่อเข้าสู่ช่วงมัธยม ฉันย้ายมาเรียนและอยู่กับแม่ที่กรุงเทพฯ แต่ด้วยอารมณ์ที่แปรปรวนของแม่ ทำให้เราทะเลาะกันบ่อยครั้ง บ้านจึงไม่ใช่ "เซฟโซน" ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย ฉันเริ่มหันไปหาการยอมรับจากนอกบ้าน ติดเพื่อน และไม่อยากกลับไปเผชิญความอึดอัด เมื่อต้องอยู่คนเดียวในห้อง ความเหงา ความน้อยใจ และความรู้สึกไร้ค่าก็ค่อยๆ กัดกินหัวใจ หลายครั้งฉันรู้สึกสิ้นหวัง ไม่รู้ว่าชีวิตนี้มีความหมายอะไร เพราะมัวแต่ใช้ชีวิตเพื่อทำตามความคาดหวังของคนอื่น จนลืมไปว่าตัวตนจริงๆ ของฉันคือใคร

ในช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุด ฉันเลือกที่จะเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ข้างใน แม่มักสอนให้ฉัน "เข้มแข็งและอดทน" ซึ่งในมุมมองของเด็กคนหนึ่ง ฉันแปลความหมายมันว่า การเข้มแข็งคือการห้ามร้องไห้ ห้ามบอกความรู้สึก และต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง

เมื่อเสียใจ ฉันทำได้แค่แอบร้องไห้เงียบๆ และทำเป็นเพิกเฉยต่อบาดแผลในใจ จนวันหนึ่งฉันกลับกลายเป็นคนที่ไม่เข้าใจแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเองและคนรอบข้าง ด้วยความที่โหยหาความรักมาตลอด ฉันพยายามไขว่คว้ามันจากคนอื่น แต่สิ่งที่ได้กลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าคือการถูกปฏิเสธและความผิดหวัง จนฉันเริ่มหมดศรัทธาในความรักและตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเองอยู่เสมอ

จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่เกิดขึ้นในช่วงวัย 20 ปี ฉันต้องทนอยู่กับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship) ก่อนจะมารู้ความจริงว่าเขาคนนั้นนอกใจ ในขณะเดียวกัน ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างแย่ลง ฉันรู้สึกเหมือนทุกคนคอยจ้องจับผิดและพร้อมจะเหยียบย้ำเมื่อฉันล้ม

ความเจ็บปวดเหล่านั้นสอนให้ฉันสร้าง "กำแพง" ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ยอมไว้ใจใครอีก แต่ยิ่งกำแพงสูงเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งโดดเดี่ยวมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งในวันที่ฉันอ่อนแอและแตกสลายที่สุด ฉันตัดสินใจพาตัวเองกลับบ้าน... และสิ่งที่รอฉันอยู่กลับไม่ใช่คำต่อว่า แต่เป็นการต้อนรับที่อบอุ่น แม่ไม่ได้ซ้ำเติม แถมยังอธิษฐานเผื่อฉัน การเปลี่ยนแปลงของแม่ในวันนั้น ทำให้ฉันเริ่มเปิดใจและตั้งคำถามว่า "หรือพระเจ้าจะมีจริง?"

คำพูดและอ้อมกอดของแม่ในวันนั้นทลายกำแพงในใจฉันลง ฉันลองเปิดใจอธิษฐานอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก นำเอาความเจ็บปวด ความผิดหวัง และก้อนความรู้สึกหนักอึ้งทั้งหมดไปวางไว้กับพระเจ้า

ในช่วงเวลาเดียวกัน ฉันตัดสินใจไปพบจิตแพทย์และได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าและโรคแพนิค แม้การรักษาและการต้องต่อสู้กับความคิดลบๆ จะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่มันต่างออกไปจากเดิม... เพราะครั้งนี้ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังอีกต่อไป ฉันเรียนรู้ที่จะพึ่งพาพระเจ้า และเชื่อมั่นว่าพระองค์จะจับมือพยุงฉันก้าวผ่านช่วงเวลาที่มืดมิดนี้ไปได้

หลังจากวันนั้น ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไป ฉันไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดระแวงหรือกังวลเหมือนที่เคย พระเจ้าสอนให้ฉันรู้ว่า "คุณค่าของฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสำเร็จหรือการยอมรับจากใคร แต่ฉันมีค่าเพราะฉันเป็นที่รักของพระองค์"วันนี้ฉันได้รับชีวิตใหม่ ชีวิตที่สามารถซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองได้อย่างตรงไปตรงมา

หากวันนี้คุณกำลังรู้สึกสิ้นหวัง มืดแปดด้าน หรือกำลังแบกรับปัญหาที่หนักเกินกว่าจะรับไหว ฉันอยากให้คุณรู้ว่า "คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังในโลกใบนี้" แม้ในวันที่คุณมองไม่เห็นใคร ขอให้รู้ไว้ว่าพระเจ้าทอดพระเนตรเห็นทุกความเจ็บปวดของคุณ และพระองค์ทรงรักคุณเสมอ... ขอเป็นกำลังใจให้คุณก้าวผ่านวันนี้ไปได้นะคะ