หรือตัวฉันคือปัญหา? | ภาวะซึมเศร้าหลังจากการถูกทารุณกรรมในครอบครัว

คุณเชอริดา ปินาส แบ่งปันความคิดของเธอในช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดในชีวิต “ฉันเต็มไปด้วยความละอายเกี่ยวกับเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศตอนอายุ 19 ปี และชีวิตแต่งงานที่กำลังย่ำแย่มาก ฉันไม่ได้พูดคุยกับใครเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย จากส่วนลึกภายในใจของฉันมีความคิดที่ว่า “หรือตัวฉันคือปัญหา? ”

“เป็นเวลานานที่ฉันไม่กล้าที่จะพูดคุยกับใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันได้ฝังเรื่องการถูกล่วงละเมิดไว้ลึกมากภายในจิตใจ จนฉันสามารถแสร้งทำเป็นว่ามันไม่สามารถส่งผลกระทบต่อฉันได้ ฉันรู้สึกละอายในใจกับความยุ่งเหยิงในชีวิตแต่งงานของฉัน ฉันโทษตัวเองที่สามีของฉันนอกใจและทารุณกรรมฉัน ฉันเริ่มสูญเสียความเป็นตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ และแยกตัวออกจากสังคม กลัวปฏิกิริยาและคำแนะนำของผู้อื่น เช่น ‘ทำไมคุณไม่แค่เดินออกมา’, ‘คุณก็มีความผิดเองแหละ’ หรือ ‘คุณเห็นไหม…’ ”

“ฉันจำวันหนึ่งที่ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปได้ ฉันจัดกระเป๋าและตัดสินใจที่จะหาจุดที่เงียบสงบในป่าเพื่อจบชีวิตลง ระหว่างทางฉันได้พบกับผู้คนที่ถามว่าฉันเป็นอย่างไรบ้างซึ่งเป็นเรื่องพิเศษ เพราะปกติแล้วไม่เคยเกิดขึ้น ฉันข้ามถนนโดยไม่มองด้วยความมึนงง รถคันหนึ่งเบรกกะทันหันและดึงฉันออกจากภวังค์คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉันซ้ำๆ คือ ใครจะดูแลลูกๆ ของฉันในภายหลัง? ฉันตัดสินใจที่จะกลับบ้านในที่สุด”

“ฉันมีฝันร้ายในเวลากลางคืนวิ่งหนีอยู่ตลอดเวลา ฉันเพิ่งคลอดลูกคนที่สองและเหนื่อยล้ามาก ฉันขอยานอนหลับจากแพทย์แต่เขาได้มองมาที่ฉันและกล่าวว่า “คุณไปที่นี่ มีอีกหลายสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคุณ” ฉันยังคงรู้สึกขอบคุณสำหรับสิ่งนั้นเสมอมา เขาได้ส่งฉันไปหานักจิตวิทยาที่ช่วยให้ฉันเห็นว่าฉันได้เผชิญกับบาดแผลทางจิตใจมากมายเพียงใด ฉันเริ่มได้รับการเยียวยาก็ต่อเมื่อฉันเริ่มแบ่งปันเรื่องราวออกมา”

“ในฐานะแม่ฉันต้องการที่จะเข้มแข็งดังนั้นฉันจึงระงับอารมณ์ของตัวเอง ความโกรธ ความกลัว และความเศร้า ความรู้สึกนั้นได้แสดงออกมาในที่สุดผ่านอาการตื่นตระหนก หัวใจเต้นผิดจังหวะ และอาการปวดหัว นับตั้งแต่วินาทีที่ฉันเริ่มพูดคุยฉันรู้สึกว่าน้ำหนักมากมายได้ถูกยกออกจากบ่า การสนทนากับเพื่อนและครอบครัวยังทำให้กระเป๋าเป้ที่หนักอึ้งของฉันเบาลงได้อีกด้วย”

ตอนนี้ คุณเชอริดาเป็นนักร้องและนักบำบัด “ดนตรีสามารถเยียวยาได้มาก การทำและฟังดนตรีจะปล่อยฮอร์โมนแห่งความสุขออกมา และช่วยให้คุณเข้าใกล้ความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น ฉันได้เขียนเพลง ‘ ช่วงเวลาที่มืดมิด - (Dark Times) ’ เกี่ยวกับช่วงเวลาที่ฉันกำลังต่อสู้กับความคิดอยากทำร้ายตัวเอง”

“วันหนึ่ง การโต้เถียงกับสามีเกี่ยวกับเรื่องการนอกใจของเขาได้บานปลายจนควบคุมไม่ได้ ลูกๆ ของฉันอยู่ที่นั่น และในขณะที่ฉันล้มลงกับพื้น และได้ยินลูกสาวของฉันกรีดร้องว่า ‘หยุดนะ’ ฉันรู้ทันทีว่านี่จะดำเนินต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ฉันตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อลูกๆ ของฉันและเพื่อตัวฉันเอง ความตายไม่ใช่คำตอบ ฉันต้องเริ่มต้นใหม่”

“ฉันต้องค้นหาว่าฉันเป็นใครจริงๆ เป็นเวลานานที่ฉันเชื่อคำโกหกที่ว่าฉันไร้ค่า สิ่งที่ช่วยฉันคือการอ่านพระคัมภีร์ ฉันได้เรียนรู้ว่าพระเจ้าทรงมองฉันอย่างไร ฉันเป็นที่รัก ฉันได้รับการเยียวยา ฉันได้รับการยอมรับ และฉันได้รับการอภัย การให้อภัยตัวเองเป็นส่วนที่ยากที่สุด ทำไมฉันถึงอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีต่อสุขภาพนั้นมานานขนาดนี้? โดยการท่องพระคัมภีร์ซ้ำๆ ฉันจึงเริ่มเชื่ออย่างแท้จริง ฉันมีค่าควรแก่การมีชีวิตอยู่”