น้องชายของผมได้จบชีวิตตัวเองลง

ร่างที่อ่อนปวกเปียกไร้วิญญานของน้องชายของผมนอนอยู่บนพื้นเย็นๆ ในอพาร์ตเมนต์ของเขานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่จะมีใครพบเขา หลายคำถามผุดขึ้นในใจของผม ทำไม? ไม่มีใครที่เขาสามารถพูดคุยด้วยได้เลยหรือ? และเป็นไปได้อย่างไรที่ต้องใช้เวลาเกือบแปดวันกว่าจะมีใครสังเกตเห็นว่าเขาจากไปแล้ว? ผมรู้สึกผิดอย่างมากหากเพียงผมได้รู้จักเขาดีกว่านี้ หากเพียงผมสามารถให้คุยกันและยืนยันกับเขาได้ว่าชีวิตของเขามีค่ามากแค่ไหนแต่ความจริงอันโหดร้าย คือ ‘ผมไม่รู้จักเขาเลย’ ผมมีรูปถ่ายหลายรูปของเขาตั้งแต่ตอนที่ผมยังเด็ก แต่ด้วยสถานการณ์ที่แปลกประหลาดเราไม่เคยพบกันหรือพูดคุยกันเลย

ผมเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องเจ็ดคน แม่ผู้ให้กำเนิดของเรายากจนมากจนไม่สามารถดูแลผมได้ และได้ยกผมให้ไปรับการอุปการะก่อนที่พอลจะเกิด ต่อมาพอลได้เกิดกับผู้ชายอีกคนที่มีปัญหาเรื่องสุราและมีลูกแล้วสี่คน ด้วยปัญหาการดื่มและการใช้ยาเสพติดของพ่อ ครอบครัวจึงกลายเป็นคนไร้บ้าน และพี่น้องของผมคือ เดวิด (คนที่ 9), ชารอน (คนที่ 7), มาร์ค (คนที่ 5), และพอล (คนที่ 2) เราต้องร่อนเร่อยู่ตามท้องถนนเพื่อหาอาหาร บาทหลวงของโบสถ์แห่งหนึ่งได้ให้เงินแก่พ่อของพวกเขาเพื่อซื้ออาหารให้เด็กๆ ท่านได้ติดตามเขาไปและเห็นเขาใช้เงินนั้นซื้อยาเสพติด พ่อของพวกเขาซื้อแฮมเบอร์เกอร์เพียงชิ้นเดียวสำหรับเด็กสี่คนและบังคับให้พวกเขาแบ่งกัน

คุณอาจคิดว่าสถานการณ์สำหรับพวกเขาคงจะแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว แต่หลังจากที่บาทหลวงผู้ให้ความช่วยเหลือโทรแจ้งหน่วยงานคุ้มครองเด็ก พี่น้องของผมก็ถูกแยกจากพ่อแม่ และถูกส่งไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ พวกเราถูกจับแยกไปอยู่ตามครอบครัวต่างๆ และต้องย้ายจากครอบครัวหนึ่งไปยังอีกครอบครัวหนึ่ง ซึ่งพวกเขาแต่ละคนถูกทารุณกรรมทั้งทางร่างกาย จิตใจ และวาจา ในช่วงวันหยุด ยายของผมจะได้รับรูปถ่ายของเด็กๆ ที่มีรอยฟกช้ำที่ตาและรอยฟกช้ำอื่นๆ เมื่อเจ้าหน้าที่บุกเข้าไปในบ้านอุปถัมภ์แห่งหนึ่งโดยไม่คาดคิด เนื่องจากสงสัยว่ามีการทารุณกรรมเด็กพวกเขาพบน้องชายของผมถูกมัดอยู่ในตู้เสื้อผ้าโดยมีสายจูงสุนัขพันรอบคอ

พี่น้องของผมต้องย้ายจากบ้านอุปถัมภ์ที่เลวร้ายหนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง แผนการของรัฐบาลในการหาครอบครัวอุปถัมภ์นั้นส่งผลในทางลบเพิ่มขึ้น เงินพิเศษที่รัฐบาลจัดหาให้นั้นดึงดูดผู้คนที่ไม่ได้ต้องการรับเด็กเข้ามา ครอบครัวเหหล่านั้นสนใจเฉพาะเงินพิเศษที่พวกเขาได้รับเท่านั้น แม้จะเป็นเช่นนั้นหลายปีต่อมา เด็กส่วนใหญ่ก็ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง แม้จะถูกทารุณกรรมและประสบปัญหา เนื่องจากคู่รักคู่หนึ่งจากรัฐนิวเจอร์ซีย์ตกลงที่จะรับพวกเขาไปเลี้ยง

แม่ผู้ให้กำเนิดของเราเป็นคนที่มีความคาบเกี่ยวระหว่างความเป็นอัจฉริยะกับความบ้าคลั่ง พวกเราส่วนใหญ่เกิดมาพร้อมกับความฉลาดและความคิดสร้างสรรค์ส่วนหนึ่งของเธอ พอลมีความสามารถทางจิตใจที่ช้ากว่าเล็กน้อย อาจเป็นเพราะการใช้ยาเสพติดของพ่อของเขา ผมอายุมากกว่าพอล 8 ปี และแม้ว่าผมจะเคยพูดคุยกับพี่น้องคนอื่นๆ ทั้งหมด (รวมถึงสองคนที่เกิดหลังพอล) แต่ผมไม่เคยพบหรือพูดคุยกับพอลเลย เขาเป็นน้องชายคนเล็กที่ได้รับการปกป้องจาก เดวิด, ชารอน, และ มาร์ค เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกเล็กๆ ของตัวเอง เขาไม่เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างอย่างถ่องแท้แต่เขารู้ว่าพี่ๆ น้องๆ รักเขา

แล้วทำไม? ทำไมเขาถึงฆ่าตัวตาย? เขาผ่านพ้นการทารุณกรรมในวัยเด็กมาได้ และเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเขามีชีวิตที่ดีกว่ารออยู่ คำถามนี้ย้อนนำผมกลับไปยังความทรงจำเกี่ยวกับการพยายามฆ่าตัวตายของผมเองในวัยเด็ก

ตอนนั้นผมอายุสิบห้าและผมโดดเดี่ยวอย่างมาก ผมจำได้ว่ากำลังฟังอัลบั้ม ‘The Wall’ ของ Pink Floyd หลังจากฟังเพลง ‘Goodbye Cruel World’ ผมก็คว้ามีดและกรีดข้อมือตัวเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมทำร้ายตัวเอง แต่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องไปจบลงที่โรงพยาบาล

ผมจำได้ว่านั่งอยู่ในห้องและร้องไห้ด้วยความไม่มั่นคงภายในใจอย่างมาก ผมจึงต้องพึ่งพาใครก็ตามที่นำความมั่นคงเข้ามาในชีวิตของผมเพียงเล็กน้อย ปู่ของผมซึ่งเป็นแบบอย่างที่ดีของผู้ชายคนเดียวในชีวิตผมเพิ่งเสียชีวิตไป พ่อแม่ของผมเลาะกันบ่อย และงานของพ่อกับการดื่มจนดึกทำให้ผมรู้สึกไม่มั่นคงอย่างมาก แม่ของผมมักจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน ทิ้งผมไว้คนเดียวพร้อมกับเวลามากมายให้คิด

ผมเห็นโลกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความเกลียดชัง, ความโกรธ, การหลอกลวง, ความตาย, และความรุนแรง ผมเป็นคนที่มีทักษะทางศิลปะและมักถูกรังแกจากเด็กผู้ชายที่เกเรกว่าที่โรงเรียน ผมเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนอื่นแต่ทุกอย่างดูผิวเผิน และผมรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยวอย่างมาก ผมอ่านพระคัมภีร์และฝันถึงการได้ไปยังสวรรค์ที่พระคัมภีร์บรรยายไว้ สถานที่นั้นเต็มไปด้วยความรักและสันติสุขของพระเจ้า สถานที่ที่ทุกคนเข้ากันได้ ผมจำได้ว่าอ้อนวอนพระเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เอาชีวิตของผมไปและปล่อยให้ผมได้ไปสวรรค์ หลังจากเย็บแผลหลายครั้งและไปพบนักจิตวิทยาหลายหน ผมตัดสินใจที่จะนั่งรอให้การเดินทางนี้สิ้นสุดลง และหยุดพยายามฆ่าตัวตาย

มีบางสิ่งที่เกิดขึ้นที่เปลี่ยนแปลงผมไปอย่างสิ้นเชิง คืนหนึ่งพระเยซูได้ปรากฏแก่ผมในความฝัน ในความฝันผมกำลังนั่งอยู่บนชายหาดและพระองค์กำลังเดินอยู่บนผิวน้ำ พระเยซูทรงสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม และมีทูตสวรรค์เดินอยู่ข้างหน้าพระองค์ พระองค์ดูสูงเท่าตึกเจ็ดชั้น พระองค์มองตรงมาที่ผมและโบกพระหัตถ์ ดวงตาของพระองค์เจาะลึกเข้ามาในตัวผม ผมรู้สึกถึงความรักของพระองค์ที่แทรกซึมลึกเข้าไปในจิตวิญญาณและหัวใจของผม ความรักของพระองค์ไหลท่วมท้นเหนือผมเหมือนคลื่น ทันทีที่เราสบตากันในที่สุดผมก็เข้าใจถึงความรักของพระเจ้า ณ เวลานั้น ผมตระหนักได้ว่าพระเจ้ามีจุดประสงค์สำหรับชีวิตของผม ผมรีบคุกเข่าลงเพื่อนมัสการพระองค์ และทันใดนั้นความฝันก็หายไป และผมก็นอนร้องไห้อยู่บนเตียงเหมือนเด็กน้อย…

เป็นเวลาหลายปีที่ผมคิดว่าชีวิตของผมเป็นความผิดพลาด พระเจ้าไม่เคยทำผิดพลาด พระองค์มีจุดประสงค์สำหรับผม แม้จะไม่มีใครอื่นรักผมแต่พระเจ้าก็ยังคงรักผมอย่างไม่มีเงื่อนไข พระเยซูคริสต์ทรงรักผมมากถึงขนาดที่เต็มใจสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนเพื่อผม แม้ว่าพระองค์จะใช้ผมทำสิ่งที่จะสร้างความแตกต่างในชีวิตของผู้คนมากมายในปีต่อๆ ไป (รวมถึงการเป็นผู้นำบริการสำหรับคนไร้บ้านที่พอลเคยเป็นคนไร้บ้านในวัยเด็ก) พระองค์ก็ไม่ได้สนใจในความสามารถหรืองานที่ผมสามารถทำได้ พระองค์สนใจในตัวผม พระองค์ต้องการความสัมพันธ์กับผม พระเจ้าทรงอวยพรชีวิตของผมอย่างล้นเหลือในช่วงหลายปีนับตั้งแต่ที่ผมกลับใจ ผมไม่รู้เลยว่าชีวิตของผมจะกลายเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมเพียงใด และน่าเศร้าที่ผมจะไม่มีวันได้สัมผัสกับพรเหล่านั้น หากการพยายามฆ่าตัวตายของผมประสบความสำเร็จ

พระเยซูทรงรักพอลด้วยเช่นกันพระเจ้ามีจุดประสงค์สำหรับชีวิตของพอล น่าเศร้าที่พอลไม่ทันได้พบจุดประสงค์นั้น ผมสงสัยว่ามีใครบอกพอลเกี่ยวกับความรักของพระเจ้า หรือเกี่ยวกับความรอดและพระคุณบ้างหรือไม่ ผมได้ตระหนักว่าพระเจ้าทรงอยู่กับผม ในช่วงเวลาในชีวิตที่ผมเหงาอย่างไม่น่าเชื่อพระองค์ทรงโอบกอดผมไว้เมื่อผมอยู่ในความมืดมิด เมื่อหัวใจของผมแตกสลายหัวใจของพระองค์ก็แตกสลายเช่นกัน หัวใจของพระเจ้ายังคงแตกสลายเพื่อพอล และแตกสลายเพื่อสิ่งมีชีวิตทุกตนของพระองค์ที่คิดว่าชีวิตไม่มีค่าพอที่จะอยู่ต่อไป